14-12-14

Op papier

 

Ik ben niet langer menselijk, niet langer aards, niet langer hier.

Buiten, daar in de verte, word ik gedragen op een verwrongen hand.

 

Uit balans en in de zeldzame stilte rust ik. En kijk rondom mij..

Mijn snelle ademhalen, mijn gekrompen iris. Hoor jij wat je niet ziet? 

 

De opkomende nevel verslindt mij. Aan de horizon word ik gebracht. Een vaarwel die je begroet.

Eens, zo'n veertig duizend jaar later, kom ik nog eens kijken. Ik voed.

 

Op papier, het einde.

00:31 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-06

Einde


Soms zit een mens op een zeker moment vastgeroest. Ik heb al enige maanden zo'n gevoel als ik deze blog bekijk, als ik nadenk over deze blog. Ik heb geen zin om langer persoonlijke zaken neer te schrijven en voel mij gebonden (raar maar waar) om een zekere schrijfstijl te hanteren (niet dat er een verwachtingspatroon is maar desondanks voel ik het toch zo aan).

Daarom besluit ik om definitief te stoppen met deze blog. De tekstjes blijven staan want hier en daar zit er wel een goed zinnetje tussen. Ook een aantal teksten en ideeën die ik heb geprobeerd voor mijn boek zijn hier nog op terug te vinden en het zou zonde zijn die te wissen. Ik kom jullie wel nog tegen op skynet want ik heb enkele nieuwe ideeën die ik wil proberen. Deels gestolen bij collega bloggers, maar dat zal het plezier er niet minder om maken denk ik. Enfin, dat hoop ik.

Tot blogs!

09:17 Gepost door Dafke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-07-06

Papa



"En wat komt zal blijven bestaan."

Zijn ogen waren gesloten. Het rustige zuchten in ritme met de klok. Iemand had deze man zijn hart gesloten. Het voeteinde zorgde voor een zekere afstand tussen mijn hand en zijn hand. De notitieblok was verloren gegaan. De recorder leek niet langer te bestaan. Door het kleine raam zocht de avondgloed het ritme van de klok.

De weg naar huis leek op een verloren geschiedenis. Zijn koude hand gebrand in mijn ziel, in mijn hervonden dag.

"En wat komt zal blijven bestaan."

13:37 Gepost door Dafke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-06-06

Schaduwrijk ... een diepe zucht




Een schaduw gevangen in de handpalm
geduldig wacht ik op verlossing
verpulverd door de loden zon, langzaam ...

Beweeg je armen
je vingers
je ziel ...

Vergeet jouw zorgen pas morgen

Het tintelt als een liefdevolle wind
een onbreekbare code in gevangschap
zucht langzaam, zucht stil ...

s'morgens vergeet je de zorgen

Onder jouw wolken fladder ik
wacht ik op toestemming
verdwijnen de zorgen ... wees stil

Verborgen in de schaduw van morgen
...

Een diepe zucht duwt de vlinder een toekomst in

Open armen
open vingers
open ziel ...

... schaduwvlucht

19:10 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-06-06

Alles vinden




Nergens teruggevonden worden ...

Ik weet niet of jullie het gevoel kennen. Het is ook niet zo makkelijk te omschrijven. Soms vertel ik aan iedereen die toevallig luistert - en meestal ben ik dan de enige - hoe ik alles gevonden heb. En daar zit meteen het knelpunt. Want 'Lief en leed' zegt het zelf.

Het mooie is dat volmaaktheid een bestaande illusie is, eentje die je dierbaar in je armen sluit, eentje die je wakker houdt, eentje die je buik verkrampt. Het mooie is dat contrasten zo duidelijk bestaan, zo dicht bij die perfectie, dat het jammer is om ook aan de schaduwzijde te moeten weerstaan. Een opoffering maakt iedereen wel eens, maar meerdere tezelfdertijd? Hoeveel doen er dat?

Ook nu zit ik waarschijnlijk in een eigen roze wereld te ijlen, of is de verstikkende hitte een bewust bestaan en koorts slechts een bijkomende vervorming? Ik weet dat situaties soms onoplosbaar zijn, dat een gulden middenweg kiezen tot nergens toe leidt.
En toch, ergens ben ik bereid te kiezen voor een ondergang. Een pijnlijke ondergang in alle opzichten. Ik vergis mij niet vaak - ergens hoop ik nog steeds op die troostende gedacht - en nooit als ik mijn vergissingen niet onder ogen kom. Misschien juist daarom (h)erken ik ze nu wel.

Hoe perfectie naar een buitenwereld toe soms een mantel vormt ...

Even ben ik sprakeloos en het uur volgt de tijd. Wakker worden doe ik morgen wel. Het is best, die zekere vorm van spijt die mijn hart betuigen kan. Ondanks mijn angst ben ik trots op het verleden dat in mijn hart geborgen ligt.
Of hoe ooit angst om gezien te worden de schaduw overwint.

Slaapwel allemaal.

23:14 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-06-06

Vier woorden




"De tijd is nu ... ", of hoe een vertaling te fout is maar desondanks in mijn hedendaagse context kan worden geplaatst. Ik heb mij dikwijls afgevraagd hoe het was aan de andere zijde van dit bestaan, daar tussen de auto's, toen ik in hun schijnwerpers stond.

Samen liggen staren naar een sterrenhemel die verborgen ligt in de armen van een wolk. Vroeg jij je ook af wanneer je hand de grassprieten zou raken die tussen ons in fier rechtop stonden? Ik wel, vaak en af en toe nu nog. Het zijn vier holle woorden als de betekenis ervan je hart niet weet te vinden. Alsof ze verloren lopen in een lege vlakte en uiteindelijk sterven door uitdroging. Vier woorden die niks zeggen, geen betekenis hebben. De echo bestaat in het weerklinken van hun naam.

Dagen heb ik naar je liggen kijken. Hoe een klaproos je buik deed bloeden. Hoe een hemeltraan je zacht streelde bij het opkomen van de zon en me even toeliet te geloven dat je glimlach nog steeds bestaat. Ergens heb ik hem nog, die glimlach. Op een foto, van toen je nog hier was. Opgeborgen in mijn armen ... .
Soms heb ik zin om te huilen als ik hier sta en te vertellen hoe lang ik al naast jou lig. Ik adem nog, de zuurstof voedt nog mijn longen, maar als de werkelijkheid realiteit wordt, dan lig ik te staren naar een blauwe hemel en weet ik dat mijn hand de grassprieten raakt. Mijn hand raakt jouw grassprieten ... .

Vier woorden sprak je en soms verpulvert de gedachte tot een leugen. Woorden die versmelten tot een drievoud. Drie woorden die de waarheid vormen, niet over jou. Ik met de gedachte in de schijnwerpers van mijn toekomst.

Ik zoek de warmte van je hart … weet dat ik niet langer besta, jij bent nergens te vinden.



Noot:
Deze morgen op de hoofdpagina van de metro: 'Hemeltranen voor Parijs'.
Lang geleden dat ik nog zo'n mooie titel las.

10:34 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-06

Een geest die op het raam tikt




Ik teken jouw lippen op mijn wang. Jij laat mij toe mijn golven te breken.De bloem die onze dampen vormt smelt bij het opkomen van de zon.

Vingers strelen het zand, ik doorbreek de condenserende wolken ...

In een mistig land grijp ik jouw hand. Zwarte liefde vormt mijn woorden die jouw lippen toestaan de eenzame piano aan te toetsen. Ik kijk door het raam naar sterren die verdwijnen achter wolken. De druppel op het raam vormt jouw naam.

Een geest die op het raam tikt.

Vanachter mijn donzen golfbreker, met de open gordijnen in mijn hand. Langs de groene eikenboom gevangen in de warme gloed van de maan. Fluisterende woorden raken de gloeiende melkweg en blijven daar voor even bestaan. Gebrand op het netvlies van jouw raam, kijk ik doorheen jouw ogen naar het ontstaan van een vallend sterrengedicht.

Een geest die op jouw raam tikt.

De iris wordt gesloten bij het ontstaan van een zachte zucht. Het deken wordt gevangen in de armen. Het land aan het einde van onze dag opent zich en jij streelt mijn vragende hand. Ver weg, achter wolken ...

Een geest die op ons raam tikt ... in vedervlucht.

22:17 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende