19-07-05

Door regen en wind


'Ik ben een paraplu.' dacht de jongeman toen hij iedere klinker die onder zijn voeten doorschoof telde. De wind brak zijn geest en voerde duizend flarden naar een lege ruimte achter hem. Iedere gebroken gedachte was slechts verbonden via een zijden draad. Sterk genoeg om niet te breken, te nietig om hem de houvast te bezorgen die hij zocht.

'Welke vogelverschrikker zal mijn gedachten het land uitjagen?'

Een vreemde verschijning aan zijn horizon bood hem een uitweg. Niet enkel de willekeur doorbrak zijn visie op schoonheid. Het besef dat een bewust onderbewustzijn, zoals hooi van een vogelverschrikker geen doel kennende - behalve het doel om door een kraai gepikt, gewogen en niet keurig bevonden te worden - de zijden draden zo stuurden dat ze een naderende, happende schaar sierlijk konden ontwijken. Dat besef deed hem stoppen met verdergaan. De zijden draden werden korter.

De wolken condenseerden tot regendruppels, die langzaam de weg naar zijn aarde vonden. Niemand bleek gelukkig en hij was de enige die dit kon inzien. Dat dacht hij toen ... hij was echter vergeten dat er meerdere waren, dat zij die mee aarde zijn de zuurstof ademen van het water en lavend drinken wat door anderen beschouwd wordt als neerslag. Hij keek naast zich en zag twee goede vrienden voor het eerst kussen. Zijn mobieltje liet een vogel fluiten.

De chaos in zijn hoofd werd bij het sluiten van de laatste gedachte benadrukt door het naderend onweer. Willekeur die de schoonheid kent om muziek te vormen die anderen doen zingen en hem in stilte hullen.

"Hallo, spreek ik met Passé?"

Haar land was slechts het middelpunt van de sombere gloed. Mistige flarden die de prikkeldraad deden knetteren lieten haar niet inzien dat een middenpunt slechts daar ligt waar landen elkaar raken. Dat vogelverschrikkers enkel dienen om ongewensten weg te jagen. Weg te jagen van de randen waar waters je dreigen te overspoelen met gedachten die niet de jouwe zijn.

"Sorry, U spreekt met Dhr. Toekomst."

De storm bracht beiden in verwarring.


Met dank aan bruis.



muziek: Venetian Snares - Kétsarkú Mozgalom

14:11 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

:-) Kom hier bijna elke dag genieten van je schrijfwondertjes!

Gepost door: SoDa | 19-07-05

De commentaren zijn gesloten.