22-07-05

Zwarte engel


Ook al komen de muren dichter en dichterbij, het enige wat hij ziet is een wazige stilte. Hij dacht zijn muze terug te vinden in verloren krantenknipsels. Hij vond geen vlees, geen bloed. Hij vond verlaten letters en hij kon er geen zin in lezen.

Hoe komt het toch dat ik slechte teksten schrijf?

De neonlamp die door de mist sloop zorgde af en toe voor een kleine opwelling. Een lichtpunt dat komt en gaat maar telkens de mantel der onduidelijkheid rond zich draagt waardoor hij niet kan inzien dat sommige teksten die hij nu schrijft een groter geheel vormen dan zijn lezers kunnen denken. De inkt was zwarter dan zijn nachten.

Volle maan aan de sterrenloze hemel. Hij kijkt haar ogen in en vindt gestolen lichtjes die langzaam haar ziel uitzweven. Als de nachten bewolkt en grijzig zijn, dan nog kan hij op zoek gaan naar hun ster, gevangen in haar ogen. De tedere lippen die hij zijn muzes noemt kussen zachtjes zijn ronde hoofd. Ter afscheid, definitief. Gedrukte liefdevolle gedachten die hij doorheen de opzettende mist uit haar leven draagt. Haar liefde op zijn wang. Zijn liefde op haar maagdelijke wit. Ongeschreven en ongezegd, vergeten als hij de nachten van de toekomstige dagen op zijn schouders laat rusten als de lasten van een liefde die ze samen nooit konden ontdekken.

Nog steeds kijkt hij naar de grond, naar het krantenknipsel en nog steeds had hij niet gezien dat het was opgeklaard. Het was vroeg in de ochtend, de zon kwam op en bracht kleuren die de nacht nooit rond zich droeg.



muziek: Starfighter - waiting for the world

15:12 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.