10-08-05

Toen liet God los


"Zou je niet beter even stoppen?"

Een gedachte doordrongen. Medelijden dat ik niet herkende.

"Soms lukt het niet om te stoppen. Eerst moet je door het dal der duisternis ..."

Hij keek, zag niets en liet toen los.



Zonder ogen voel je hartslagen vallen. Iedere seconde een zucht, een wolk die wegvlucht. Toen water ontsnapte, toen een hand er naast pakte, toen vleugels ontoereikend waren. Alles valt te snel, ik open geen harten.
Is dit waar wij onszelf in terugvinden? Ik ontsnapte ...

Ergens was er een engel. Witte vleugels. Grote krachten. Zwevend recht naar jullie harten. Reddende engel val nu niet zonder een slag te slaan en in verledens te vergaan. Verbranden vleugels in zonlicht uit donkere grachten?

Het licht is helder. Ik zie niets en toch is het helder. Jouw stem is stil. Ik hoor niets en toch fluister je ergens. Een streling van wiens wind? Ik voel niets en toch grijp je mijn arm. Tijdloos geweldig. Ik val niet en toch komt mijn dal dichter.
Ben jij een gevallen zon? Een verkleurde massa? Een droom die mijn ondergang moet belichten? Ik ben niet langer in stilte ... doorbroken door mijn zucht.

Een wolk onder mij. Een wolk boven mij. Een wolk waartussen ik val. Er tussen en dan er in. Ergens zweef jij rond, ergens zo dichtbij. Armen raken mij maar vangen mij niet ... "Kunnen gevallenen nog zweven in een verlichtend bestaan?" ... Nu komt het.

Een flits van werkelijkheid en alles opent zich. Ik kijk rond mij en voel, hoor, zei ... ik grijp. Ik roep om hulp en niemand hoort mij. Niemand hoort mij. Ik spartel in mijn vlucht. Wild rond mij slaan.
Welke klucht? Dichterbij ... dichterbij ... duisternis zo dichtbij ... het dal.

Ze staan op, één voor één, en kijken naar de ster. Een niet dovend licht, dichter dan verweg. Glimlach op gezichten. Zwarte vleugels, verpulverd in duizend gewichten ... allen grijpen naar mij. Waar ben je mijn Grootsheid? Ik zie schaduwen in de duisternis. Ik zie allen met mijn gezicht. Bloedende harten en doorboorde longen die enkel versmachten. Herhaling, een oefening die een kunst kent als rood eindlicht. Ik ben eindelijk gezwicht. En dan jouw gedachte ... vaarwel.

Alles! Eén groot gedicht. Klanken die verlichten en duizend harten doen smarten naar gezichten van liefdes die harken. Welk paard zal mijn ploeg over de akker krijgen? Ik denk dat ik voor eeuwig zwijg. Geploft in een kille stilte ...


"Ben jij een gevallen engel?" ... ik snik ... "Hij liet mij los."
"Ik ben enkel jouw stilte." ... witte vleugels die wapperen ... "Ik heb jou in mijn armen."
"Is er nog licht?" ... een oerzucht dondert ... "Waar dan?"
"Leg je handen op die schouder." ... iets met een glimlach ... "Leidt haar verlossing."

Ik ben veilig.



muziek: Désormais - lullabye for those too scared to sleep

20:37 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Niet gemakkelijk verteerbaar maar ... die emoties. Man, man, man

Gepost door: yapede | 10-08-05

I don't believe there is a god... (maar ik kijk wel graag naar de serie: 'Touched by an Angel') :-)

Gepost door: SoDa | 11-08-05

De commentaren zijn gesloten.