15-08-05

Hoe blinden tranen huilen


Tranen, de enige kleuren die ik ken. Bloed, niet langer rood. Mijn hart ... bloedloos.

De kuip vult zich. Als de rand verdrinkt dan ga ik kopje onder. Spartelend in het zoutloze. Zoekend naar schaduwen die mijn duisternis belichten.
Hoe lang nog voor ik jou kan vinden?

Seconden die als tranen versmelten in het radarwerk dat zichzelf tijd noemt. Ik tel ze iedere dag opnieuw. Had ik vroeger niet gezien, ik zou je nu herkennen ... Als een waterschilderij. Tinten die samen het daglicht vormen van een fantasierijk bestaan.

Ik vervaag in de kleurloosheid van mijn bestaan.

Soms is de dag dat het zinvolle jou begroet, die dag waarop je vertrekt met een mooie afscheidsstoet. Trommels die drummen om als eerste dichtst bij jou te zijn. Blazers die blazen om de drummen weg te houden van jouw dichtbij zijn. Strijkers die strijken en alles dat je hebt gekend kreukloos opvouwen in de houten kist, de hotelkamer voor mijn eeuwigheid .... voor mijn bestaan, lang ervoor.

Ik vertrek liever met de wind, net als tranen die struikelen over auto's, kleuren die niet langer bestaan. Misschien geniet ik dan van een grijze pasteltint ... Blaas mij even uit als je wilt.



muziek: Timo Maas - Haven't We Met Before

13:22 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

euhm ik zou persoonlijk toch niet graag hebben moesten ze mij uitblazen, maar soit, ieder zijn eigen menign, hé ;o)

Gepost door: Anne | 15-08-05

éééé ge zijt terug :) (sorry dat ik ferm achterkom met mijn grote ontdekking maar een mens kan niet alles zien en doen in zijn leven hè :p)

Gepost door: sfie | 15-08-05

jou uitblazen?? en dan niet meer kunnen genieten van je zalige schrijfsels. Mij niet gezien hoor.

Gepost door: yapede | 15-08-05

De commentaren zijn gesloten.