16-08-05

Het gevoel van


Alles lijkt zo zinloos. Iedere morgen wakker worden, iedere avond slapen gaan. Iedere dag in en uit ademen. Iedere nacht dromen over waarheden die niet bestaan ... waarheden die niet bestaan, de laatste leugens die niet verteld worden.
Het verhaal over wolken.

Allen waren komen kijken. Donker en grijs, wit en helder. Vragen werden verlost van verlangens. Dwarrelden als sneeuwvlokken in de zomer, ongezien, op lege zielen neder. De wind blies haar haren in de war. Ergens was de fiets haar landschap, ergens was de weg haar uitweg. Asfalt blijft een grijze massa ... tenzij je schildert.

"Waar ga je heen?"

Een zon werd geacht te kijken. Sommigen zeiden dat wegsteken ongepast was. Ze hadden het mis, wolken die kwamen kijken. Afscheidslied in een triest gezicht. Ergens viel een traan ... recht uit de hemel. Een hand dat losliet, een hand dat wuifde, een god die tranen huilde.

"Richting mijn horizon."

Toen ze wisten wat ze wisten. Toen ze dachten wat ze dachten. Toen ze kenden wie ze kenden. Iedereen verdween. Het grijs. Het wit. Het donkere zonlicht. Een heldere gloed doorbrak de wolken. Een warmtedeken bracht een laatste lach op haar lieve snoet. Ze keek nog even rond haar, vond en verdween zonder om te kijken. In stilte met achter haar, de wind ... hij floot een mooi lied.

"Missen is geen werkwoord meer."

Niemand wist dat dit haar tweede vaarwel was. Haar einde van het tweede gedicht.



muziek: Mark Eitzel - Goodbye

09:50 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

en dit is het begin van een derde ontmoeting :D

Gepost door: Anne | 16-08-05

Toch geen vragen over de zin van het leven zeker! Alle antwoorden vind je hier:

Gepost door: P.M. | 16-08-05

Hoe haren in de wind jou kunnen inspireren..

Missen is inderdaad geen werkwoord meer..

Gepost door: Jou meisje | 16-08-05

Mooi (zonder woorden)

Gepost door: yapede | 16-08-05

als in een vluchtig parfum dat de wind voorbij je neusgaten drijft
dat zachtjes doordringt
met een zwoelte en een donzigheid
die altijd de jouwe heeft geleken
vluchtig
maar o zo intens...
En op het moment dat het terugkeert,
herken je het, alsof het nooit is weggeweest...

Gepost door: ac | 16-08-05

De commentaren zijn gesloten.