22-08-05

Deinend zwart


Onwillekeurig zinken ze weg in het doelloos zwart. Deinend zwart dat alles opneemt. Golfjes die botsen, wegzinkende stenen en een jonge man.

De oever stond groen en het zwart dat hem sierde was als een schaduw die danste in de wind. Gebroken zonnestralen die hem verschansten achter een muur van verblindend licht. Zijn haren werden versierd met de handen van een zoekend kind. Driemaal raakte hij het spiegelend oppervlak en toen begon hij opnieuw.

Zijn hand gevuld met herinneringen uit een ver verleden dat zelfs hij niet meer zo goed kende. Hier stond heen tijd stil, hier tikten de seconden uitzonderlijk snel. Jaren die samen een eeuw konden vormen verdronken in het tijdloze heelal. Langzaam en gedragen door ontsnappende luchtbellen zonken de herinneringen wonderwel weg, als veren gedragen door een zwoele zomerwind.

Een eeuwenoude schat op de bodem van een zwarte poel gevuld met tranen die haar niet konden kennen. Een eeuwenoude schat die enkel hij herkende. Zijn pakt was gesloten en zijn ziel liet hij wegzinken.

Deinend zwart in een tranenpoel. De lelie weet wanneer hij bloedt.



muziek: David Sylvian - Waterfront

17:56 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

de liefde kan toch mooi zijn... :D

Gepost door: Anne | 22-08-05

Zoals steeds, heel mooi.

Gepost door: yapede | 22-08-05

En dat door 1 detail? Die gedachtengang van jou blijft een mysterie!
An I love it! Heerlijk

xxx

Gepost door: Ellen | 22-08-05

De commentaren zijn gesloten.