29-08-05

Doorheen jouw iris


Het was een bloem. Verkleurd door de moordende zon. Gedroogd dankzij een helse hitte. Er viel een ster uit de hemel.

De weg leek te druk om langs te staan. En telkens opnieuw was dit het punt waar ze stopte. Ze keek rond zich. Zag drukte doorheen chaos. En ergens was de zon een helrode massa die wegzonk samen met haar liefde. Alleen zij kon weten dat er niemand was die kwam kijken of haar schouders sterk genoeg waren. De hand die haar gemoed liet rusten was slechts een verblindende illusie, vormgegeven door de heldere zon.

Ergens was de waterval die haar rivier vulde een verzameling van verloren herinneringen die oude geliefdes toelieten om te spreken tegen elkander. Haar verdriet vulde de donkere poel des afscheids.

Geen wolken aan de hemel die de sterren magisch lieten schijnen. Geen maan die vol genoeg was om haar pad te belichten. De chaos bleef bestaan en de drukte die enkel rust kon brengen was al jaren verdwenen. Gedachten brachten haar altijd aan het denken. Toen ze verledens telkens anders beleefde, toen ze soms iemand zijn hand vastpakte, toen ze af en toe haar lippen liet rusten, toen ze haar hemel blauw schilderde ...

Haar handen bleven gedrenkt in bloed. Ze was de moordenaar van haar eigen liefdes. Ze was de psychopaat die enkel zichzelf nog haatte. Haar eigen leven liefhebben kon ze al langer niet meer.

Soms was een kind voldoende geweest. Soms was de kinderlijke groet haar glimlach waard. Maar meestal vond ze die niet. Het kind aan haar hand verdween. De glimlach werd een wansmakelijke gedachte. Zij wist dat ze zou sterven met gedachten die ouder waren dan haar jaartallen die enkel de werkelijkheid telden.

Was er een paard die een ridder bracht, hij stierf dankzij hoeven die zijn gevoelens vertrappelden. Het enige dat te vriend bleef was haar verborgen stilte. Verborgen achter woorden die enkel zij begreep, anderen lieten voelen wat in hun harten vol onrust dreef. Ooit wordt het stil dacht ze.

Ergens liet een engel zijn vleugels rusten. Een kind keek op en pakte haar gespannen hand. De chaos viel weg en enkel de drukte bleef over. Ooit wordt het stil dacht ze. En toen sloot ze haar ogen. Een vallende ster doorboorde haar iris ...



muziek: Yum - monokid

19:54 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

ola dit is heel anders dan die meligheid hieronder :-)

hmmmz... fronst en vermoedt, maar zwijgt in alle talen...
*ppprrrooaaap*

Gepost door: lord cms | 29-08-05

Mooi ...

Gepost door: yapede | 29-08-05

als de stilte begint te spreken
en het einde van het lawaai
enkel een duivel is
die op de linkerschouder zit
dan eet de nacht
dagen met gouden lepeltjes
en zingt de maan
een dubbele aria...

als de stilte
zijn definitie
eer mag aandoen
en verzinken
in het allesomvattende
mag thuiskomen
daar waar geen voordeur
te vinden is
dan leg ik mijn voetmat
en doe ik mijn schoenen uit...

Gepost door: ac | 04-09-05

De commentaren zijn gesloten.