01-09-05

Waar zonlicht nooit komt


Het was stil. Een monotoom beige. Nergens grijs te zien. De wachtkamer.

Een voet tikte zonder ritme op de zacht houten vloer. De hartslag was zijn secondewijzer die verloren loopt in de eeuwigheid van de dagen die zullen volgen. Gisteren was een dag die niet meer bestond maar om die ene reden ook niet meer kon weggaan. De klok tikte een leven lang.

Ergens opende een deur. Ergens werd even de vloer verwarmd. Ergens was een blij gezicht de laatste gedachte. Ergens ... zo dichtbij. De wachtkamer opende zich en de jongen stond op, volgde de weg recht uit zijn hart.

Een computer leek hoorbaar op een bij. De man was spraakzaam en leek niet moe. De jongen sloot zijn ogen en vertelde, zonder te denken aan de dagen, dat hij gelukkig kon zijn. Als toekomst een bang verleden wordt, waar vlucht je dan heen?

De deur opende zich. Het zonlicht liet zijn schaduw toe te groeien en zijn glimlach liep verloren in de duisternis van zijn eindige bestaan. Dichterbij kon het zonlicht nooit komen. Het slot klikte in alle stilte vaarwel.



muziek: Brad - Down

21:39 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

mooi genoten dank je

Gepost door: nadin | 03-09-05

Sorry van de vlugt ... tis hersteld dankzij mijn kletswijf

Gepost door: dafke | 03-09-05

uw kletswijf... ge verdient er kletsen voor, nondedjol!

Gepost door: ac | 03-09-05

hahahaha uw kletswijf??? :DSorry, maar ben ni echt mee ze, den tekst doet mij denken aan de wachtkamer van nen psycholoog, ma wss zal ik wederom ni just zitten :s

Gepost door: Anne | 05-09-05

psp kicks gat de max da speelgoed voor grote jongens

Gepost door: duive | 05-09-05

De commentaren zijn gesloten.