06-09-05

Tijd is één seconde


Iedere seconde tikt de chaos stil. Geen ruis op de juiste maansonde. Wat te denken van een tijdloos stil. Is dit alles zoeken naar een wonder? Ergens zie ik flikkering. Hoor ik de tikkende seconde.

Nevelsluiers omarmden de bomen en kwamen af en toe rusten op de groene grasvlakte. Het meisje keek door het raam en wist dat de volgende halte dichtbij was. Toen de bus haar na zijn dagelijkse tocht alleen achterliet was ze voor twee seconden stil op de wereld. In de verte hoorde ze vogeltjes fluiten, de zon leverde strijd met condenserende waterdruppels. Er vlogen vijf witte vlinders voorbij.

"Ik heb vijf vlinders gezien vandaag. Vijf witte vlinders, elk rollebollend met de wind. De krekels kraakten nootjes in het gras en even dacht ik dat ik verdwaald was. Toen werd mijn droomwolkje doorprikt. Een tweede was erg dichtbij, de derde die raakte mij."

De bruine houten bank was versierd met een jongen van haar leeftijd. De bank, door de andere berm ommanteld met gras dat thuishoorde in de weide. Een ster doorbrak haar iris, ergens was nu ook de wereld stil.

"Ken je het verhaal van een verloren vriend? ... Neen? ... Ik zal het jou vertellen."

Het krakend nat voelde fris zo vroeg op de dag maar toch was het prettig zitten. De woorden bleven stil. Lippen lieten engels zitten en ergens werd de zon een marteling. Niet voor haar echter. Zij keek naast zich en leek zich te verwonderen. Auto's bleven uit haar zicht, chaos was te stil. Geen geruis in deze duisternis. Donkerbruine ogen brachten die laatste glimlach.

"Ik ben verloren op deze dag. De zon komt nooit nog kijken en mijn stille licht is als jouw glimlach. Ergens kan ik jou die rust toewensen. Ergens kan ik begrijpen dat jij mij veracht. Heb je de vlinders gezien?"

Een vederlicht deken drenkte haar rug in maagdelijk wit. Geen kraai die kon zien wat voor een onmacht wij allen bereiken. Een goddelijk lichtgewicht, dat was hij. Jong en zo onmachtig. De chaos was voor hem veel te krachtig.

"Wie ben jij?"

Doorheen het licht liep een kleine bloeddruppel. Rood vol zuurstof. Soms lijkt bloed te levenskrachtig. Het stolt en wordt hard, net als een verloren hart, koppig en machtig. De zwarte kern groeide stil, het bruin werd verpacht. Duizend vlinders stegen op, condenserende druppels gebroken met wit licht. De jongen keek in stilte. Haar hand in de oude man zijn hand, haar bloed ergens op het grijze asfalt.
Na rechts werd het stil.

"Ik heb vijf vlinders gezien vandaag. Vijf witte vlinders."

Tijd is één seconde.



muziek: Placebo - Verborgen track

20:22 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.