09-09-05

Dwarrelende tranen


Tranen huil ik niet langer. Het zijn slechts lekkende wonden die af en toe uit mijn donkere gemoed ontsnappen. Dagen als deze kleuren mijn bestaan. Grijs, koud en donker. Op zo'n dag denk ik ooit te vergaan. Als een schip dat zinkt in het enige blauwe wereldwonder. Duizend vragen om hulp en slechts het deken van zoutwater als laatste knuffel.

Dan vouw ik handen. Open ze, om te vertellen dat stenen ook vliegen. Gevouwen vleugels die vallend fladderen, doodleuk de verbeelding tarten.

Een zon die zich verstopt is als een verloren liefde, krachtig schijnend achter een deken van vermomming. De warmte die je voelt strijkt enkel jouw hart plat. Als bloed jouw liefde bevat dan is het stollend en binnenkort te hard. Mensen leven zonder zuurstof. In werelden waar vacuum samendrukt, geen explosie laat gelden, omgekeerde wetten.

Dichterbij strompel je verder van mij af. Ik heb niet eens de moed om te wuiven ... en te lachen ... en te hopen dat smart, het enige wat ik nooit heb veracht, jou in alle stilte vastpakt.

De zon gaat onder en ik heb nergens licht gezien. Geen tunnel zonder einde, tenzij je net uit de tunnel stapt.

De herfst is in het land, ik verstik in uitputtende hitte.



muziek: Arab Strap - screaming in the trees

22:06 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.