15-09-05

Dan sluit ik de ogen


Een puzzelstuk, het enige dat ik nog in handen heb, is zwart en vormloos. Mijn wereld ligt aan mijn voeten, in duizend stukken op de grond. Ergens moet er een stuk vol hoop liggen, ergens moet er een stuk vol liefde liggen. Ik kan mij niet bukken, ik kan niet ...

Een afdruk van mijn leven. De duim bedrukt met zwart, het puzzelstuk vol witte lijnen. Ik wacht tot ik verpulver om dan, uitgestrooid over mijn wereld, opgevaagd te worden. Het is stil, het is kil, ik hap maar slik enkel water. Mijn mond vult zich doofstom.

'Als je nadenkt ... weet je dan jouw houvast te vinden?'

Ik wou dat spartelen leven bracht. Ik wou dat vechten de oplossing was. Ik wou dat ik niet hoefde te denken aan nu, aan later. Waarom wil ik nog? Waarom leef ik nog? Waarom gaan we in stilte naar landen vol wit licht? Een kind, een jong meisje ... ze glimlacht, ze verwelkomt mij, ze pakt mijn hand vast. Mijn puzzelstuk ontglipt mijn vingers.

'De tijd is niet in te halen, tijd kan jou ook niet ontglippen ... in feite sta je stil ... je staat stil.'

Alsof een seconde drie maal langer duurt. Het puzzelstuk dwarrelt als een vroeg herfstblad richting grond. Het laat zich betasten door een vreemde, koude wind. Het vecht soms even terug ... het versnelt, het vertraagt ... soms wint het ook en vliegt het recht richting mijn zielloze vingertoppen. Maar dan, dan is er geen genade. Dan is er geen toekomst vol hoop. Dan verdwijnt de liefde, met de rug van jouw meisje, aan de horizon. En dan? Wat dan?

'Dan sluit ik de ogen, sluit ik mijn ogen ... en neem het kind haar hand.'



muziek: Unkle - inside

19:40 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

daarnet ;-)

kleine meisjes moet je wel niet lastigvallen hé

Gepost door: lord cms | 15-09-05

Mooi nog steeds even mooi.

Gepost door: yapede | 17-09-05

De commentaren zijn gesloten.