19-09-05

De L van ... (pré)


Digitale wereld. Eentjes, nullen ... Vreemde wereld. Onbekend en daardoor zo verschillend niet. Een verhaal over liefde met de l van ...

Er zijn mensen, ze vinden een scherm maar zien de ander niet. Woorden worden zinnen vol liefde. Liefde wordt een gevoel met woorden. Wanneer leer je mensen kennen? In een zin ... de hoofdletter van het begin ... het punt van een einde? Vertel het verhaal en open de ogen. Soms zie je het niet ... soms zie je het niet ... zie jij het niet?

Hier zijn teksten geschreven die te ver gingen. Hier hebben woorden gestaan die anderen raakten. Hier hebben mensen gehuild omdat de schrijver te dicht bij hun hart kwam staan. Dit is een autobiografie van een sprookje als geen ander. Of hoe een wereld vol woorden zo dichtbij iemands hart komt dat de enige redding enkel doodgaan blijkt te zijn. Een soulmate die ten onder gaat. Een einde van een bestaan.
Zoals de wijze man mij ooit eens zei: 'Ik heb velen gezien, weinigen gekend en slechts enkelen liefgehad ... het zijn de onbekenden die mijn leven hebben vorm gegeven.'

Soms lijkt alles slechts een illusie en de werkelijkheid een hooiberg vol naalden. Op je tanden bijten helpt dan niet. Mensen zijn niet altijd wie ze al schrijvend hopen te zijn. Anderen steken zich weg achter bange woorden. Ik denk niet dat ik donkerder ben nu ik in stilte mijn woordenboek beëindig.

Het boek dat ik schrijf staat deels geschreven. Niet met de woorden die ik in mij heb, niet in een verhaal dat ik heb verzonnen. Maar de essentie, de liefde, het verhaal waarrond het allemaal draait. Daarvoor dient geen boek te worden geschreven, die woorden staan hier al. Ik hou van die woorden nu. Ik haatte ze vroeger. Ik had een bom in mijn hand en ergens was de nuchterheid mijn enige redding. Een nuchterheid gevoed door een eindeloos respect voor datgene wat ik liefheb.

17:45 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.