20-09-05

Verpulverend wit


'Vreemd ... je schrijft er niet over ... je spreekt er niet over.'

Mijn gedachten zoeken de duisternis van een natte kelder op en lijken te rotten in het stilstaande water. Sporadisch ... soms zo vernietigend. Beelden flitsen door mijn hoofd en mijn hart stopt met bonken. Waarom zit het verhaal vol zwarte gaten? Welke kracht zuigt de binding tussen teksten op?

Ik dacht dat vertrouwen een gemis was, ja ik dacht het eerst ook ... ik weet beter nu, dat is het niet ... dat was het niet. De angst voor wat er achter de onduidelijkheid ligt verborgen, soms het verlies in een geloof dat ik nooit heb bezit.

Bomen dwarrelen langs, de lijnen worden zwart ... ik stik. In beelden die misschien geen werkelijkheid waren, het nu zo schijnbaar wel zijn ... schijnbaar valt weg. Ergens zegt mijn verstand: "Doe het niet!" Om dan te hinken en als een gek mij stil uit te lachen.

Ik sta stil bij de onnatuurlijke invloed die die woorden in momenten van verveling op mij hebben. Hoe verleden soms meer toekomst blijkt te zijn dan je zelf zou willen ... ik verafschuw mijzelf. En ergens zou ik ook willen huilen dat ik dit doe. Redenen die zinloos zijn kan je moeilijk nog redenen noemen. Het licht is gelukkig krachtig genoeg. De kleine duivel vindt geen zwakkere vriend. De woorden vormen het bewijs van mijn falende gedachtengang. Ergens zorgen ze voor een kleine overwinning.

Ik weet wat het allemaal betekent, ik weet wat zij allemaal betekent en ergens ben ik daardoor beschaamd in mijzelf ...



muziek: Ryan Adams - fuck the universe

20:33 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

innerlijke onrust geweldig weergegeven maat:-)

Gepost door: willy | 20-09-05

De commentaren zijn gesloten.