21-09-05

Vlinderwit


Een zucht raakt mijn onbekende haren. De zon schuilt achter bomen. Een gloed kleurt mijn hemel met een pasteltint. Ik laat dauw mijn lichaam bevochtigen. Groen dons veert met mijn schaduw mee.

Soms moest ik niet denken. Schreef ik over een jongen, een vreemde, een persoon die mijzelf zag in een gebroken spiegel. Soms dacht ik te veel. Schreef ik over mijzelf, een onbekende, een persoon die zichzelf zag in het water van gebroken tranen. Ik smaakte zoutzoet toen ...

Uit je lichaam stappen brengt niet de verwachte rust, wel de verloren stilte. Je kijkt en ziet enkel jezelf. Schaduwen verdwijnen, licht is onbewust aanwezig maar de bron is verdwenen. Je kijkt en je denkt ...

Armen vouwen mijn handen. Ze komt naast mij liggen. Ik adem haar lippen, zachtjes is de kus mijn ik zijn. De zon gaat nooit nog onder en als de horizon verdwijnt, dan is zij mijn noorderlicht ... neen, ik raak nooit nog mijn weg kwijt.

Een ander die helpt jezelf terug te vinden ...



muziek: Doves - Ambition

21:58 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

;o) Goh, zo herkenbaar..

Gepost door: Tinkerbellen | 22-09-05

De commentaren zijn gesloten.