03-10-05

Gebroken wolk


Gevallen mantel der liefde. Vervaag mijn tranen vol wanhoop. Vergeet de stralende ochtend. Verwerp mijn ondergaande zon.

De wolken breken mijn hemel en dansen in tijdloze seconden met de zon. Een opkomende sluier doorbroken door ganzen die warmte opzoeken aan een voor mij onbekende horizon. Ik verberg mij onder het dauwende gras. De duisternis verlaat mij en voor het eerst besef ik dat het nooit nog donkerder kan. Eenzaam ... zonder duistere vriend, zonder gedwongen verdriet, zonder oplossende glimlach.

Ik grijp naar mensen rond mij. Ik ben zonder handen ... niemand biedt mij zijn hart. Als ik door de knieën buig verlaat het gebroken hart mijn ooglid zonder enige vorm van niet te stoppen kracht. De plas lijkt te drogen in de eeuwigheid van de opkomende nacht.

Een verblindende witte zon, sterren sterven en ik zie geen stof dat op mijn schouders valt. Ik zie geen stof dat op mijn schouders rust. De stem weerklinkt niet in echo, mijn stem sterft nog voor ze gestorven wordt.

Ik wacht, ik wacht, ik wacht ... en ik wacht.



muziek: Peter Gabriel - I Grieve

19:15 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

heu 'twas zonsverduistering....maar ge hebt er voorzkers te lang naar gekeken zodat ge verblind zijt?
kunde gij het zonder handen?

Gepost door: lord cms | 03-10-05

De commentaren zijn gesloten.