05-10-05

Littekens


Eigenlijk ben ik geen schrijver. Ik vertel geen gedachten. Ik breek geen duizend harten ... Als ik in eerlijkheid mijn woorden vorm moet ik allen die hier komen lezen teleurstellen. Mijn schrijfsels zijn doof, zijn stom. Enkel het gevoel dat ik aan sommigen meegeef versterkt hun gedachten. Soms was ik een hoogtepunt ... vertelde men mij.

De littekens in mijn gezicht verraden een harde man, maar ergens is het ei in mij een ongekookt goed. Breekbaar, fragiel, soms zelfs geen man. Duisternis die mijn donkere gedachten met een bewolkte hemel vult breekt niet doordat een vallende ster mijn hemel aanraakt, ik zie ze immers nooit vallen ... Explosies die lijden in mijn kille verdriet.

Beter en anders, nu argusogen volgen. Nu vreemden de deur van de rode kamer ook zullen sluiten. Nu ergens de waarheid werd onthuld. Want dat is het wel. De waarheid die ons sprookje vormde, de deur ligt hier naar mijn binnenste ziel. Ook al hebben slechts weinigen de verloren dimensie gevonden.

Naakt blijf ik achter, maar ergens heb ik mij nog nooit zo geborgen gevoeld.



muziek: Explosions in the sky - your hand in mine

20:45 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.