17-01-06

Dagen van ...


De storm ontwaakt mijn ochtend en ondanks - of dankzij? - blijf ik slapen. Grote blauwe ogen die gesloten blijven...

Het bos danst spontaan, soms gebroken door een verdrongen wind, met zijn gestolen wintervacht. Het te dwarsbomen pad verdwijnt achter iedere eik die leren leven heeft met zijn oude zorgen.

Hoe loop je verloren als het huis aan het einde van jouw horizon niet spookt in dwarse gedachten?

Ik neurie het antwoord en vind de sleutel die de deur van het huis sluit. Als je blijft stilstaan stopt de wereld - spijtig genoeg - niet met draaien. Eerst zeg je vaarwel dan zing je jouw dag vol en vervolgens slaap je in, het ritme van de regen die volle plassen kust volgend.

Koppigheid is een expressieve vorm van stilstaan, ook al valt een dode eik voor jouw voeten neer, ook al sta je midden in een wervelwind.

Kaarsen leiden hun vuurse volle vlam het rechte pad op, iedere maal ze verloren lopen. Wij kennen geen vaste standplaats en blijven draaien ook al staan we stil. Niemand die de handen vastneemt, niemand die de koord strakker aanspant. Niemand die op dagen vol donkere kamers de schakelaar vindt .....

Het huis is stil als de kamerdeur gesloten blijft.

09:04 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ja, en ik kan er van meestpreken... 't Is hier al weken stil in mijne bureau ;o)

Gepost door: Anne | 17-01-06

De commentaren zijn gesloten.