18-01-06

Vol treden


En de knikker vulde de echo van de kamer toen de treden kraakten onder zijn gezag.

Het gordijn was gesloten tot een zachte zucht de liefde deed herkennen die zij in zich had. Zij, gevangen door een duister deken in een kamer die voorlopig geen licht kon vatten. Zij, achtergelaten toen alle sterren de hemel ontvluchtten.

Buiten werd de regen vervangen door wind, vervangen door wolken, vervangen door de opkomende zon, vervangen door de warmte van de vroege lente. Een boom bloeide groter, ontnam het verzicht en liet een schaduw rusten op het enige raam. Tranen gingen de confrontatie met het verdriet uit de weg en toch vulde de zakdoek zich. Men kon zich afvragen hoe haar hart gevuld was en waarschijnlijk zou men een bevredigend antwoord gekregen hebben. Alleen, niemand vroeg het.

Het kind speelde in de bovenhal. Twee knikkers die elkaar ontmoeten, vluchtig kussen en eindigen in een verloren gelopen hoek. Op een dag die hoeken niet vinden en een weg opwandelen die de ondergang van het breken inleidt ...

Het huilen verstomde niet aan het einde, de sleutel werd opgeborgen in de palm van een hand.

10:38 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.