25-01-06

Evolutie


Waar anders eindig je?

'Vergeet soms niet dat ook de zon ondergaat.' Dat was hetgene wat ik dacht toen zij haar leven vertelde. Een vrouw zonder enige leeftijd was spontaan naast mij komen zitten. Ik keek rond omdat het mij in de eerste plaats stoorde. Geen spoken in de wagon en toch was die plaats haar eigendom.

Muziek die oren vult is te aangenaam om gebroken te worden door de woorden van een ander. Toch deed ze het en mijn ergernis verwaterde, verwondering werd mijn eigendom. Toen ze pauzeerde verscheen er een glimlach op mijn lippen. In de zwart-wit film op haar netvlies zag ik haar leven verdwijnen.

Hoe het komt en het waarom? Vragen die ik mij nooit zal stellen, antwoorden waarnaar ik niet snak. ik had een verhaal te vertellen nu. Een verhaal van een gebroken vrouw, een vrouw alleen in haar uitgestorven wereld. Een vrouw die toevallig haar plaats terugvond en nu, in de armen ... mijn armen ... in stilte sterft.

De deur opende zich en de wagon liep vol, het kind dat bleef staan riep haar naam. Een naam die klonk als die van een moeder. Mijn glimlach werd gevangen in een traan en ondanks het verdriet was ik nog nooit zo gelukkig geweest. Omarmd door de armen van een ander.

Vaarwel, en de trein vertrok.

11:05 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

waauw weer eens heel mooi :)

Gepost door: Anne | 25-01-06

De commentaren zijn gesloten.