28-01-06

D


Tippelde ik niet met mijn gedachten?
Brak ik niet met woorden?
Verloor ik mijzelf niet in angsten?

Bedolf ik een ander niet met onwetendheid?

De ochtend strijkt ons tegemoet. Een verloren hotel aan de zijde van de weg. Een zijde onbereikbaar door het te drukke verkeer. Ik stop, zij stapt uit. Vaarwel komt niet langs in een taxi...

Helrood, een zon die even piept. Ik vang de muis met mijn handpalmen. Voedt het hart met warme gloed. Ze fluisterde, in mijn rechteroor: 'Ik heb vleugels op uw rug getekend. Je kan vliegen nu.'

Ik bleef stil staan wapperen. Een wind die niet wil dansen is als een dode die nooit begraven wordt.
'Tel de noten van één seconde, zing mij dan het lied van één minuut.'

Ik wist dat woorden het onmogelijke waarmaakten. Ik telde mijn lettergrepen. Ik eindigde met een kus .... op haar wang.

Armen die vleugels vangen, zich vastgrijpen aan verlangen. De wind die als een zombie naar mijn gedachten verlangt. Ik die wegloop van de auto. Fladder met mijn gedachten. Opstijg, realiteit ontvluchtend ... en besef dat haar handen zich laten dragen door mijn gevangen dagen vol verlangen.

Een herfst rijdt in het verleden, mijn lente ergens in het heden. De winter bevriest mijn ziel.
En toen werd het donker.... verloren dimensie.



muziek: Zie bruis - Verlies jezelf in de ochtend

08:36 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zonder uw verloren dimensie kunde gij ni hé?;o)

Gepost door: Anne | 28-01-06

De commentaren zijn gesloten.