31-01-06

Geschiedenis


Reizen in onwetendheid, dat is wat je leest in letters uit verledens die nooit nog wachten. Je verliest de tijd als je rond je kijkt.

Een geschiedenis kan niet bijbenen ... Soms moet je beter weten. Een ik die jij wordt. Een jij die vergeet te vertellen en niet langer thuishoort in een categorie die geen naam kent. Waarom draait deze wereld toch zo snel?

Het zwart dat naast wit ligt. Angst die er tussenin sluipt. Onzekerheid vult een dag vlugger dan mijn zestig seconden jouw minuut. Spartel in de poel. Wordt vergeten en vergeet jezelf. Glimlach als je stikt in de angst die allen overvalt. Vergeet de ochtend als de avond op je schouders rust. Soms kus ik mijn scherm zelfs.

Anders dan een begin, zo klinkt een einde. Maar waar starten we als beiden de kennis niet kunnen vatten?

Eet de seconde.

15:12 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-01-06

Zuchtzacht



Een geplukt bloempje vertelt mij met haar laatste blaadje

Versmelt de harten in de zon
Koele regenkus in een gestolen bad
Gevangen handen in een kom
Jullie fladderen gespiegeld op het blauw

Ik jou wel, dan toch niet

Gebroken door een oever
Verborgen voor een zucht
De schommel danst alleen
Het groen verbreekt ons licht

Ik jou wel, dan weer niet

In jouw handen een bloempje
In mijn handen een blad
Geen woorden nodig
om te vertellen dat



muziek: Pinback - Loro

18:49 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-01-06

D


Tippelde ik niet met mijn gedachten?
Brak ik niet met woorden?
Verloor ik mijzelf niet in angsten?

Bedolf ik een ander niet met onwetendheid?

De ochtend strijkt ons tegemoet. Een verloren hotel aan de zijde van de weg. Een zijde onbereikbaar door het te drukke verkeer. Ik stop, zij stapt uit. Vaarwel komt niet langs in een taxi...

Helrood, een zon die even piept. Ik vang de muis met mijn handpalmen. Voedt het hart met warme gloed. Ze fluisterde, in mijn rechteroor: 'Ik heb vleugels op uw rug getekend. Je kan vliegen nu.'

Ik bleef stil staan wapperen. Een wind die niet wil dansen is als een dode die nooit begraven wordt.
'Tel de noten van één seconde, zing mij dan het lied van één minuut.'

Ik wist dat woorden het onmogelijke waarmaakten. Ik telde mijn lettergrepen. Ik eindigde met een kus .... op haar wang.

Armen die vleugels vangen, zich vastgrijpen aan verlangen. De wind die als een zombie naar mijn gedachten verlangt. Ik die wegloop van de auto. Fladder met mijn gedachten. Opstijg, realiteit ontvluchtend ... en besef dat haar handen zich laten dragen door mijn gevangen dagen vol verlangen.

Een herfst rijdt in het verleden, mijn lente ergens in het heden. De winter bevriest mijn ziel.
En toen werd het donker.... verloren dimensie.



muziek: Zie bruis - Verlies jezelf in de ochtend

08:36 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-06

Evolutie


Waar anders eindig je?

'Vergeet soms niet dat ook de zon ondergaat.' Dat was hetgene wat ik dacht toen zij haar leven vertelde. Een vrouw zonder enige leeftijd was spontaan naast mij komen zitten. Ik keek rond omdat het mij in de eerste plaats stoorde. Geen spoken in de wagon en toch was die plaats haar eigendom.

Muziek die oren vult is te aangenaam om gebroken te worden door de woorden van een ander. Toch deed ze het en mijn ergernis verwaterde, verwondering werd mijn eigendom. Toen ze pauzeerde verscheen er een glimlach op mijn lippen. In de zwart-wit film op haar netvlies zag ik haar leven verdwijnen.

Hoe het komt en het waarom? Vragen die ik mij nooit zal stellen, antwoorden waarnaar ik niet snak. ik had een verhaal te vertellen nu. Een verhaal van een gebroken vrouw, een vrouw alleen in haar uitgestorven wereld. Een vrouw die toevallig haar plaats terugvond en nu, in de armen ... mijn armen ... in stilte sterft.

De deur opende zich en de wagon liep vol, het kind dat bleef staan riep haar naam. Een naam die klonk als die van een moeder. Mijn glimlach werd gevangen in een traan en ondanks het verdriet was ik nog nooit zo gelukkig geweest. Omarmd door de armen van een ander.

Vaarwel, en de trein vertrok.

11:05 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-06

Het was vreemd


Het was vreemd toen ik inzag dat ik wolken niet langer grijs kleur.

Zo begint het verhaal en eerlijk, ik weet niet of het eindigt. Soms heb je een kleine impuls nodig. Lang geleden dat ik nog vertelde dacht ik eerst, en toen zonder nadenken: "Waarom eigenlijk?"

Nooit gedacht dat niet stilstaan ook een vorm van vooruitgang kon zijn. Grappig om het tegendeel te bewijzen van wat het hart van deze blog vormt. In seconden een minuut vormen, zo zal ik het in gedachten vormen.

Ohja, de titel van het verhaal?
"Tijdreiziger"

15:54 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-06

Even zeggen ....


... omdat mijn laatste teksten misschien anders doen vermoeden.

Ik zie mijn Elfje (nog altijd) dood en doodgraag. Euhm, ook al ben ik helemaal niet dood aan het gaan .... welke idioot kreeg het eigenlijk in zijn kop om dood aan graag zien te koppelen?

Laat ik het dan op een andere manier duidelijk maken. Ik hou zielsveel van mijn kleine Elfje.... Voila, nergens dood te bespeuren en zo heb ik het ook nog eens duidelijk gemaakt.


En mensen die mij melig vinden, wel dat is ook zo en ik ben daar trots op.

11:20 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-01-06

Duivelse liefde


Het voelt als een hart dat doorprikt wordt door de staart van een duivelin.

"Ik kan het weten!", zei ik toen de anderen in ongeloof bleven. Niemand die kon vatten wat ik al die tijd wou onder woorden brengen, niemand die de woorden begreep die ik hun kwam vertellen. Zij wisten niet dat waarheid slechts een onwaarheid is die wordt gefilterd. Soms twijfelde ik aan mijzelf, ook al wist ik dat de enige leugen die ik sprak die woorden waren die ik aan mijzelf opdrong. Het is mooi vertoeven in een wereld vol warmte, zonneschijn en sprankelende champagne. Echter, zonder het droeve nieuws van een regenbui wisten ze niet waar waardering het meest geacht werd te bloeien.

Toen ze mij die woorden vertelde wist ik dat ik het nooit gedaan had bij haar, twijfelde ik of ik het ooit zou kunnen doen, hoopte ik dat die ander die wel de zon liet schijnen tijdens regenbuien nooit zou langskomen. Een hoop die zo zinloos was dat mijn verstand mij al veel vroeger had moeten vertellen dat dit valse hoop was. Het voelt vreemd als het besef je voor de keuze stelt om te blijven geloven in valse hoop of de waarheid onder ogen te zien en te kiezen voor jouw eigen veiligheid ...

"Ik kan het weten!"
Iedereen keek mij aan en hun blikken hadden allen dezelfde vraag in zich. De twijfel die mij toen omarmde werd gebroken door de juiste vriend. Hij liet de tranen die ik dagen geleden vergeten was hun weg terugvinden. Die avond wist ik dat mijn bed de enige verloren liefde was die ik ook had teruggevonden. Een liefde die luisterde en bovenal stil was. Ik viel in slaap op een nat hoofdkussen en onder mij, daar in dat bomvolle huis namen de mensen die hun blikken niet konden bedwingen in stilte afscheid van elkaar.

Alles had niet langer dan twee seconden geduurd. Haar blik, zijn blik, de chemie die er op volgde, haar besluit om de lippen te sluiten, ik die alles doorhad. Als ik mij goed herinner, het regende die dag.

08:41 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |