09-02-06

Echo van de verbeelding


Naast mij hangt het blad op een centimeter of tien boven de grond. Als ik het aanraak dan licht het een weinig op, maar ondanks dat blijft het toch daar hangen. Alles rond mij staat stil. Ik lijk de toekomst te beheersen. Kan ik de toekomst beheersen? Mijn toekomst beheersen ...

Als tijd tot stilstand komt kan je even twijfelen aan jezelf. Je kan denken dat je te vlug bent. Dat je inhaalt en manipuleert. Tot je tot de conclusie komt dat niemand anticipeert, dat niemand kan anticiperen.

Ik loop langs alles heen, zie glimlachende gezichten en droefheid. In doffe ogen gevuld met een traan blijf ik stilstaan, op het netvlies gebrand. De roltrap...

Allemaal gevangen in een tijdloos bestaan en dan komt mijn vraag.
"Waarom zweef ik er tussen?"

Even verder zie ik kleine glassplinters. Twee auto's tegen elkaar. Duizend splinters in de lucht. Ik kijk er even naar, kom dan dichter en tik een groot glasstuk met mijn vinger aan. Het zweeft richting asfalt, het raakt, het breekt, in drie. Er weerklinkt geen echo...

Het water is niet vlak nu, ik sta aan de kade en zie de golven. Een miniatuur berglandschap. Als straks alles verdwijnt, weet ik dan nog van de golven? Aan de horizon schijnt de zon een rode gloed. Het wolkenpallet is er in stilte vlug rondgeschilderd. Mocht ik die wolk doorbreken, zou het dan regenen? Een vogel die boven het water hangt lijkt klaar om zijn vis te vangen. Nu alles stilstaat, zou hij honger lijden? Stel dat ik zijn vis vang, wat dan?

Haar hand streelt langs mijn nek mijn haren in. De zucht vult mijn oorschelp met warmte nog voor de lippen mij raken. Even later ben ik gevangen door twee armen. Een hoofd dat op mijn schouder rust. Een glimlach op mijn lippen.

Lippen raken en opeens ben ik diegene die blijf stilstaan. Alles versnelt terwijl ik wegsmelt. De verkommering van het blad. Tranen vegen mijn beeld weg. De echo van het gebroken glas. Dood tegen een dijk, zo botsen de golven terwijl de vis gevangen wordt. De zon verdwijnt en regen verwarmt ons.

Ik kijk haar aan en zij glimlacht.

11:03 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

zucht ik die het las, werd ook stil.
De muziek blijft spelen, maar ben versmolten met je tekst,
versmolten met de muziek.
It feels great!

Gepost door: just a girl | 09-02-06

weet dat ik vandaag
aan je denk
xxx

Gepost door: ac | 10-02-06

De commentaren zijn gesloten.