28-02-06

Verdrinken


Het grijze gemoed sluit als een mantel voor mijn ogen. Sommigen drinken van het donker en plegen in herhaling te vallen, anderen drinken in het donker en hopen zo het licht te vinden dat jaren terug opgeborgen werd. Een hart gesloten met de sleutel van een ander.

En toen dacht ik dat de serie het einde van jouw film vormde. Teksten verdwijnen, woorden verschijnen, zinnen breken in kleine stukken. De schakelaar ontbreekt … Als de kamer leeg is, wat ontbreekt dan nog?

Even laat ik de referentie achterwege want de woorden zijn te duidelijk. Zwart op wit in een perfecte wereld. Hier verwrongen tot een vaag zijn … vol onwetendheden. Laat mij toe te schrijven. Ook onbegrepen kan men zich geborgen voelen. Het is slechts de gebroken reflectie die deze gedachte invult. Ik schrijf …

Verminkte gezichten liggen verborgen achter haar woorden. Het voelt als sneeuw die smelt eens de harde grond beademd wordt. Rozen gekneed tot ze klappen op het ritme van de wind. Wegglijden in de logica van haar bestaan en nooit het besef bevatten dat rebelleren ook tot hetzelfde einddoel leidt. Ik stap op haar af, raak haar handen, maak de ogen vrij en laat haar baden in het besef dat begrepen worden een misvatting is. Geen kus volgt de wang van een geliefde eenmaal de afstand overbrugd wordt door angst. Ik steel nu, heel even, jouw bedenkingen en glimlach zonder glimlach. Het is triest vertoeven in een warme kamer zonder de dekens van liefde in jouw handen.

Had ik geweten hoe ik kon voelen, ik zou nooit de conclusie gevonden hebben die hier verborgen ligt. Daarentegen ligt hier de tegenstelling in woorden gebogen die niet te vinden is in zinnen als deze. Hoe moeilijk doen tot eenvoud kan leiden.

Nog steeds geen glimlach ook al onderga ik het lachen.

Zij weet dat ik dit schrijf en hard kan zijn. Omdat het mag, soms wel moet. Soms weet ze echter te veel, is ze fout in de gedachte die tot instemming leidt. Vreemd hoe deze tekst zich vormt, niet?

Het is als een storm die niet tot stormen komt. Een deining van een bloem die bladloos hunkert naar het vangen van haar wind, haar enige wind. De warmte van een zon die daar gloeit waar je niet komen kan. De gecondenseerde mantel van jouw schouders schuddend behoor je boven de wolken te zweven, echter zijn het niet jouw tranen die smelten na het voelen? Ik beëindig mijn begin en kruip terug achter een doek. Geen podium dat langer mijn hoofd belicht, geen publiek dat nog moeite doet, geen bestaansrecht om dit hier vorm te geven. Enkel komen kijken om te vertellen dat je zelf kiest voor de oplossing die je wordt aangeboden. In glorie de stilte vullen en blijven verdergaan. Langzaam drinken van een wonde, zo verdrink je in een eeuwig durende zang.

Vogels sterven en net nu wordt het lente.

14:30 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-06

Verminking



Woorden zijn niet langer vlinders in mijn hoofd. Ze dwarrelen als verworpen massa, verliezen de strijd, zijn in nood.

Toen kwam ze op mij af. Kuste mijn koude lippen en brak in duizend glasschilfers. Ik zakte door de knieën, brak mijn handen en huilde.

"Waarom ik hier ben? Hoe het komt dat deze wereld mij aanvaardt? Ik weet het niet ... ik weet het niet."
De jongen zag monden bewegen maar het was slechts een fluitende stilte die zijn oorschelp vulde. Hij telde seconden met zijn vingers en stopte aan tien.
”Tel de seconden,” dat had ze hem verteld, “tel de seconden.”
Toen geesten zijn ziel verdrongen was het slechts een illusie om te tellen tot tien.

"Ik hou van je.", snotterde hij, het bloed dat uit zijn gehavende knieën stroomde droogde zijn tranen op het glas. Een beeld van ellende, verworpen door iedere artiest. Gevangen door kwelgeesten die zijn ziel hadden gevonden. De meester in zijn bestaan voldaan met het werk dat hij hier inkleurde.

Mensen keken niet langer naar hem, hun blikken waren slechts op de tegels voor hun voeten gericht. Zij vormden de cirkel die zich langzaam sloot rond hem. En toch, zij was de oplossing, zij werd niet gevonden. Hoe hard hij ook zocht. Een puzzel zonder enig passend stuk.

"Stel jezelf de vraag en vergeet de voordelen van het zijn."

In de ogenblikken die het zonlicht gevangen hielden zag hij een schimp. Hij dacht dat ze terug was. Zij was al jaren niet meer aanwezig. Het kind werd verwekt met een ander zijn zaad. De schimp was slechts een reflectie van de jongen, gevangen in een badkamer. De koude vloer vormde zijn bestaan.

"Als de opkomende zon in jouw ogen ondergaat, dan vult het bloed uit jouw aderen de badkuip van een nieuw bestaan.”

Het bloed van het kind aan de deur werd verminkt met het leven van haar vader. De verminking was het begin van een snel naderend einde.

22:00 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-02-06

Jij stierf, ik werd geboren


Aarde smaakt niet eenmaal de mond ervan vol is. Droog is het wel, ook al lig je in natte grond. Je bekijkt jezelf van op een zekere afstand, maar wat eens materie was, is nu slechts een vage silhouet van wat eens jouw ziel was.

De regen vindt zijn weg tot aan je voeten, langs mijn groene mantel trekt hij onverstoorbaar. Ik hoop dat ik een beetje liefde kan meegeven, zodoende kan ik denken dat je toch enkele seconden zwemt in mijn poel van liefde. Het is een gedachte die mij doet glimlachen, een glimlach die af en toe gebroken wordt door tranen die mijn wang verkoelen. De rozen in mijn hand zouden stralen in de zon, in diezelfde zon geuren naar jouw huid. Iets verder staat het kind in mij, spelend met de wind en de blaren. Ik zie de gestorven herfst de grond kussen.

Hoe lang het ondertussen geleden is wil ik niet langer weten, ook al staat het jaartal geschreven op de grafzerk. De herinnering is te levendig om ze met de jaren van ouderdom te bedekken. Het regende niet die dag, sindsdien regent het soms dagenlang. Zomermaanden dragen soms jouw jurk, wintermaanden meestal jouw mantel. Het bed is nooit nog erg warm.

“Is dat mama?”, vraagt de vijfjarige engel die mijn hand vasthoudt.
“Neen.”, antwoord ik, “Zij is iemand die jouw mama nooit kon worden.”

12:58 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-02-06

How evil?



How evil are you?

13:00 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-02-06

Echo van de verbeelding


Naast mij hangt het blad op een centimeter of tien boven de grond. Als ik het aanraak dan licht het een weinig op, maar ondanks dat blijft het toch daar hangen. Alles rond mij staat stil. Ik lijk de toekomst te beheersen. Kan ik de toekomst beheersen? Mijn toekomst beheersen ...

Als tijd tot stilstand komt kan je even twijfelen aan jezelf. Je kan denken dat je te vlug bent. Dat je inhaalt en manipuleert. Tot je tot de conclusie komt dat niemand anticipeert, dat niemand kan anticiperen.

Ik loop langs alles heen, zie glimlachende gezichten en droefheid. In doffe ogen gevuld met een traan blijf ik stilstaan, op het netvlies gebrand. De roltrap...

Allemaal gevangen in een tijdloos bestaan en dan komt mijn vraag.
"Waarom zweef ik er tussen?"

Even verder zie ik kleine glassplinters. Twee auto's tegen elkaar. Duizend splinters in de lucht. Ik kijk er even naar, kom dan dichter en tik een groot glasstuk met mijn vinger aan. Het zweeft richting asfalt, het raakt, het breekt, in drie. Er weerklinkt geen echo...

Het water is niet vlak nu, ik sta aan de kade en zie de golven. Een miniatuur berglandschap. Als straks alles verdwijnt, weet ik dan nog van de golven? Aan de horizon schijnt de zon een rode gloed. Het wolkenpallet is er in stilte vlug rondgeschilderd. Mocht ik die wolk doorbreken, zou het dan regenen? Een vogel die boven het water hangt lijkt klaar om zijn vis te vangen. Nu alles stilstaat, zou hij honger lijden? Stel dat ik zijn vis vang, wat dan?

Haar hand streelt langs mijn nek mijn haren in. De zucht vult mijn oorschelp met warmte nog voor de lippen mij raken. Even later ben ik gevangen door twee armen. Een hoofd dat op mijn schouder rust. Een glimlach op mijn lippen.

Lippen raken en opeens ben ik diegene die blijf stilstaan. Alles versnelt terwijl ik wegsmelt. De verkommering van het blad. Tranen vegen mijn beeld weg. De echo van het gebroken glas. Dood tegen een dijk, zo botsen de golven terwijl de vis gevangen wordt. De zon verdwijnt en regen verwarmt ons.

Ik kijk haar aan en zij glimlacht.

11:03 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-02-06

Vergeet mij niet


In het schemerlicht
kijk je achterom
Een man naast jouw zijde
die plots blijft stilstaan
De ondergrond
mijn horizon

Een hand spontaan
gevangen door de arm
die vandaag vaarwel groet
en zo mijn traan vormt
De ondergrond
mijn horizon

Eén dag lang
een jaar of drie
het stilletjes vergaan
van jouw glimlach

Plots
blijf ik stilstaan



muziek: Computer - Ventilator

08:43 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |