17-03-06

Doorheen de grauwe onrust




Als een sneltrein die je grijpt aan een slagboom, zo rolde het donderdeken over mij heen. De grot was meer een folterkelder dan een schuilkelder.
"Zij is niet van jou...", mijn gedachten werden gereflecteerd door de muren en vormden zo de echo van mijn tranenregen die buiten vorm had gekregen. Nergens waren er nog rozenblaadjes te bespeuren.

Toen ik wakker werd was de storm gaan liggen, ook in mijn hoofd. Naast mij, op de kille kleigrond, daar lag de onrust te slapen. In de hoop alles van mij af te schudden stond ik geruisloos op. Buiten kwam de zon priemen door de donkerwolken. De nacht had als een kleine dief mijn slaap bezocht.

Nog voor ik kon glimlachen wist ik dat ik in mijn opzet had gefaald. De bliksem zette de grote boom in het midden van de weide in vuur. Mijn hoofd spookte met de gedachten van de vader van mijn kind. Was het ooit mijn kind geweest?

10:04 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.