22-03-06

Jouw zand vormt mijn kust




De dag was opnieuw ten einde, ik denk dat ik nu al drie nachten op weg ben. Honger heeft mij ondertussen ook verlaten, een maag die verwrongen is door verkrampte gedachten.

De eenzaamheid was mijn enige gezel bij deze zonsondergang. De golven praatten wel tegen mij, maar ik besteedde geen aandacht aan hun verhalen. De zon liet haar rode mantel rusten op de ziel die zich had verborgen achter mijn ogen. Een ziel die gevormd was dankzij de aanwezigheid van hun bestaan, dankzij het vertrek van een geliefde en haar kind. Een ziel die onrustig en afkerig is. De rode vermenging met het blauwe eindigdom strekte de arm der rust uit. Ik gaf hem zonder nadenken een hand.

Toen de sterren zichtbaar werden en de wind de warmte van de dag van mij wegjaagde ben ik gaan liggen. De trui vormde mijn slaapzak. Het was er een die jij mij, je onechte vader, cadeau had gedaan voor vaderdag. Ik was er toen blij om en nu versterkte de drang naar jouw hoofdje in mijn armen de kracht van deze trui in duizendvoud. De nacht liet mijn ogen sluiten en het zand werd zonder moeite op mijn tere huid gestrooid. Ik zakte weg in de weemoed van een te verdringen bestaan.

15:22 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

heel mooi

Gepost door: Anne | 22-03-06

De commentaren zijn gesloten.