23-03-06

Ik vorm jouw krater




Toen ik mijn ogen opende was datgene wat mij pijn berokkende jouw lichaam. Verstrooid op het landschap van jouw hart vormde ik een krater....

De golven zongen niet meer, de wind was een troosteloze hond. De koude die jouw ijspaleis vorm had gegeven werd hier onaangetast gelaten door een opkomende zon. Als ik wou kon ik je muur afbreken door enkel de reis te ondernemen naar het warme land. Nu pas kwam ik tot de ontdekking, 'nu' was veel te laat.

Eenzaamheid is een troef als je alleen wilt zijn. Ik had enkel nog een joker in mijn hand en dit was jouw kaartspel niet. Ik bleef enkel voor mij uitkijken naar de opkomende zon. Mijn hart werd verbrand ondanks de kille mantel die je op mijn schouders wierp.

De afgelopen dagen en nachten vermengden zich in de illusie van mijn verleden. Ik had mijzelf de duivel horen roepen en verwonderd zien staan kijken toen hij antwoordde. Ik was een idioot die tranen voor je liet, en was niet eens de vader die tranen kende voor zijn kind. Jouw dochter was mijn angst geworden, ik was gaan houden van haar.

Eenmaal mijn ogen de schitteringen konden verdragen ging ik op zoek naar een ander land....

21:46 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

... het andere land, zo ver weg en toch dichtbij want het 'andere' land is nog steeds 'dezelfde' wereld

Gepost door: g*lover | 24-03-06

De commentaren zijn gesloten.