31-03-06

Gesloten ogen




Op het vlies dat de traan verbergt tekent een verborgen hand de wolken die een zonsondergang bedekken, de regen overspoelt in de verte een landschap en de beeltenis van een engel wordt diep in mijn geheugen gebrand. Witte vleugels vechten met de stormwind ...

Ogen sluiten zich als jij de deur achter jou dichttrekt. Een kamer verduisterd met de koude van jouw vertrek. Ik denk niet dat je mijn ogen hebt gezien tijdens dit laatste gesprek. Ergens verwacht ik dat die deur zich terug opent, ik naar je opkijk en jij die zegt dat het je spijt. Je zei niet dat je er spijt van hebt. Ik heb er spijt van ...

Je woorden raakten mij hard, maar toen ik op mijn stoel zat, toen miste ieder woord van jou het doel. Ik zat achter onbreekbaar glas verzonken in mijn wereld. Eentje waarin jij niet kon, misschien niet eens mocht bestaan. Ik verdwaal het liefst in een eenzaamheid die jij niet kent. Daar ben ik veilig.

Je koude hand raakte mij, ik kreeg het enkel warm. Als details er toe doen dan was de verwelkte roos in de vaas op de tafel achter je het enige detail dat van belang was die dag. Ik kreeg geen woord uit mijn mond. Ik sloot enkel de ogen en de deur, de deur bracht mij met een ongekende kracht terug in deze kamer.

Een sierlijke witte penseelstrijk vormde de bliksem die mijn hart in twee brak. De engel viel ten gronde, ging ten onder aan de stortvloed die ik had teweeggebracht. Het schilderij dat jij had geschapen was verloren na het wegglijden van het vlies. Jouw levenswerk werd vernietigd door het ontstaan van mijn enige traan.

Het spijt mij.

10:26 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-03-06

Over jou




In een regenboog lees ik
jouw naam,
jouw lach,
jouw traan.

Het licht dat de donderwolk doorprikt is net als jouw verschijning
bij het opkomen van de maan na een drukke werkdag.
Mijn wekker fluistert mij niet langer op te staan als ik naast je lig.

Als ik verhalen vertel over de glimlach op mijn gezicht.
Daarin terugdenk aan de duisternis voor jouw bestaan.
Vergeet ik te zeggen dat ik het heb over jouw gedicht.

Jouw lippen vormen zachte woorden,
blauwe ogen laten strofen glimmen.
Geruisloos verdrink ik in jouw armen.

Op één knie geef ik je
mijn naam,
mijn lach,
mijn traan.

13:44 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-03-06

Gebroken lamp van een dief




Een gebroken lamp in een overvolle kamer.

De angst om jou te bevestigen was nooit zo groot voordien. Nu kan ik enkel in stilte hopen te tellen tot tien. De warmte in sterk contrast met de ongecontroleerde rillingen beschermen mij van de vurige gedachte om jouw schakelaar te vinden. Ik kijk naar de wolken aan mijn hemel. Het stormt daarbuiten.

Bliksem ging liggen, ook al rommelde hij tegen. Het knetteren van hagel was de projectie van mijn warrige gedachte. Was jij het die mij vroeg wie de zomer had gestolen? Was jij het die mij vroeg wie de lente had gezien? Ik weet dat ik antwoordde dat vragen dienen om te vergeten, zeker als de antwoorden te hardnekkig mijn gedachten steken. Je kwam mijn kamer binnen en ik vergat de deur te sluiten....

Denk je ook niet dat angst slechts het begin van de verlossing is?

Ik wens sneeuw te vinden op mijn uitweg. Blijvend witte, knarsende sneeuw. Een uitweg die geen recht op bestaan vormt. Zou jij kiezen als het er op aankomt? Ik strijd met het bloed aan mijn handen. De zomernacht viel als een grijs gordijn en mijn waterplas was een zoute poel die zoet gevuld werd. In druppels jouw seconden vattend.

Het woord van liefde was gevallen op klokslag tien. Eén uur per vinger. Ik liet het mes achter mij en verliet de kamer vol gedachten.

Jij bezorgde mij angst in de droefheid van mijn tranendal.

Als een bloesem verdronk je in de tranen van verdriet.

18:58 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-06

 


Op weg naar jouw ogen


Langs het dal der rozen
Doorheen de grauwe onrust

In het stof van een engel
Jouw zand vormt mijn kust

Ik vorm jouw krater

21:51 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Ik vorm jouw krater




Toen ik mijn ogen opende was datgene wat mij pijn berokkende jouw lichaam. Verstrooid op het landschap van jouw hart vormde ik een krater....

De golven zongen niet meer, de wind was een troosteloze hond. De koude die jouw ijspaleis vorm had gegeven werd hier onaangetast gelaten door een opkomende zon. Als ik wou kon ik je muur afbreken door enkel de reis te ondernemen naar het warme land. Nu pas kwam ik tot de ontdekking, 'nu' was veel te laat.

Eenzaamheid is een troef als je alleen wilt zijn. Ik had enkel nog een joker in mijn hand en dit was jouw kaartspel niet. Ik bleef enkel voor mij uitkijken naar de opkomende zon. Mijn hart werd verbrand ondanks de kille mantel die je op mijn schouders wierp.

De afgelopen dagen en nachten vermengden zich in de illusie van mijn verleden. Ik had mijzelf de duivel horen roepen en verwonderd zien staan kijken toen hij antwoordde. Ik was een idioot die tranen voor je liet, en was niet eens de vader die tranen kende voor zijn kind. Jouw dochter was mijn angst geworden, ik was gaan houden van haar.

Eenmaal mijn ogen de schitteringen konden verdragen ging ik op zoek naar een ander land....

21:46 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-03-06

Jouw zand vormt mijn kust




De dag was opnieuw ten einde, ik denk dat ik nu al drie nachten op weg ben. Honger heeft mij ondertussen ook verlaten, een maag die verwrongen is door verkrampte gedachten.

De eenzaamheid was mijn enige gezel bij deze zonsondergang. De golven praatten wel tegen mij, maar ik besteedde geen aandacht aan hun verhalen. De zon liet haar rode mantel rusten op de ziel die zich had verborgen achter mijn ogen. Een ziel die gevormd was dankzij de aanwezigheid van hun bestaan, dankzij het vertrek van een geliefde en haar kind. Een ziel die onrustig en afkerig is. De rode vermenging met het blauwe eindigdom strekte de arm der rust uit. Ik gaf hem zonder nadenken een hand.

Toen de sterren zichtbaar werden en de wind de warmte van de dag van mij wegjaagde ben ik gaan liggen. De trui vormde mijn slaapzak. Het was er een die jij mij, je onechte vader, cadeau had gedaan voor vaderdag. Ik was er toen blij om en nu versterkte de drang naar jouw hoofdje in mijn armen de kracht van deze trui in duizendvoud. De nacht liet mijn ogen sluiten en het zand werd zonder moeite op mijn tere huid gestrooid. Ik zakte weg in de weemoed van een te verdringen bestaan.

15:22 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-03-06

In het stof van een engel




Verborgen in woorden die ik jou toefluisterde toen je naast mij lag. In gedachten die ik beschermde toen je naar mij zocht. In mijn ogen die verdronken in het verdriet van de glimlach.

Wat ik je nooit heb verteld, waar ik mij nu schuldig om voel. Mijn woede was best groot en ook ik maak fouten. Het was kort en zonder passie, een kus van haar was slechts een mooie illusie. Ik zag je gezicht iedere keer ik mijn ogen sloot.

Golven beukten zich stuk op de golvende golfbrekers. Het strand was leeg, de zon bijna onzichtbaar. Mijn voetstappen werden bedekt door het witte roet van de engel die in mij was verbrand. Een zon die geen ondergang mooi laat schijnen. Zo wandelde ik het strand af.

Waarom ik nu de wolken vertel over mijn leven in het heiligdom der aarde? Hoe ik haar nooit gevraagd heb naar het zijn van Loraine? Ik heb zelf de vreugde gebroken die ons huis verwarmde. Ik ben ook een zondaar, ondanks het zondigen van een ander ...

De rozenstorm was een sneeuwstorm vol gebroken gedachten die de ondergang van mijn bestaan inleidde ...

In het stof van een engel, een engel genoemd naar Loraine.

13:06 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |