28-04-06

Zielenroet




'Weet jij hoe het voelt? ... neen, dat weet je niet, dat kan je niet weten ...'

Gevangen door vreemde geesten in een schaduwland. Enkel zwarte contrasten die soms doen denken aan de schaduw van mijn ziel. Hoe ik hier het fluisteren van de wind als een lied ervaar terwijl er een waterval iets verder geruisloos naar beneden sluipt ... Als het gehuil van een wolf die bij volle maan zijn weemoed zingt. Verloren ziel op zoek naar de angst van zijn massa.

'Ik voel de drang te huilen ook al lukt het mij niet om luidop te snikken.'

Je mist pas de wolken als de hemel niet langer donker kleurt, je mist pas de regen als jouw tranen niet langer bestaan. Ik wil weg uit deze ondergrond. Ontsnappen als een zaad in de lente.

'Wie luistert naar mij? ... Wie? ... Iemand?...'

Handen rusten op mijn schouders, zware kettingen die drukken op mijn ziel. Ik kan woorden vormen in het roet dat deze wereld toedekt. Een poëtische wegwijzer die eindigt aan het huis der verdrukking. Zwarte woorden in zwart roet. Ik denk dat dit mijn zelfmoord is.

'Ken jij me? Weet jij hoe het voelt? Ja?....'

De deurklink verpulvert in mijn handen en ik val in een onverteerbaar zwart.

13:42 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Toch wel een beetje deprie als je het mij vraagt. Wondermooi verwoord.

Gepost door: yapede | 30-04-06

De commentaren zijn gesloten.