15-05-06

Een geest die op het raam tikt




Ik teken jouw lippen op mijn wang. Jij laat mij toe mijn golven te breken.De bloem die onze dampen vormt smelt bij het opkomen van de zon.

Vingers strelen het zand, ik doorbreek de condenserende wolken ...

In een mistig land grijp ik jouw hand. Zwarte liefde vormt mijn woorden die jouw lippen toestaan de eenzame piano aan te toetsen. Ik kijk door het raam naar sterren die verdwijnen achter wolken. De druppel op het raam vormt jouw naam.

Een geest die op het raam tikt.

Vanachter mijn donzen golfbreker, met de open gordijnen in mijn hand. Langs de groene eikenboom gevangen in de warme gloed van de maan. Fluisterende woorden raken de gloeiende melkweg en blijven daar voor even bestaan. Gebrand op het netvlies van jouw raam, kijk ik doorheen jouw ogen naar het ontstaan van een vallend sterrengedicht.

Een geest die op jouw raam tikt.

De iris wordt gesloten bij het ontstaan van een zachte zucht. Het deken wordt gevangen in de armen. Het land aan het einde van onze dag opent zich en jij streelt mijn vragende hand. Ver weg, achter wolken ...

Een geest die op ons raam tikt ... in vedervlucht.

22:17 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-05-06

Rood zand




De schaduw die jouw zon vormt herken ik niet.

Vergeet ik hoe grijze wolken mijn hemel schilderen? Ben ik slechtziend en zie ik alles door een onbekende zonnebril?
Soms kijk ik je aan en weet ik niet wie voor mij zit. Het fluwelen doek bedekt de ogen die ik in duisternis herken.

Je praat talen die ongekend klinken en toch versta ik je, alsof in trance iedere klinker verdwijnt en jij enkel woorden vormt met medeklinkers. Je bent anders als je niet naast mij zit ... je bent anders.
Als je de zon ziet ondergaan glimlach je dan nog wel?

Al jaren vlucht ik voor een onbekende metgezel.

Ergens komt het zand ten einde en vormt de laatste striem bloed die uit mijn lege lijf sijpelt de eindstreep met een lange rechte lijn. Grijp je dan nog naar handen? Zoek je dan nog houvast? Of sluit de bouwvakker vol kunde de muur met een laatste steen en wat cement?
Ergens weet ik dat ik niet langer hoef te kijken naar hoe korrels mijn bloed gulzig slurpen.

Soms is dat einde het begin van wat had moeten zijn. Een stap die het zand niet langer rood kleurt, een stap die wolken laat verdwijnen, een stap - onverwacht - die toelaat een houvast te vinden waarnaar handen jaren tevergeefs hadden gezocht.

Vijf parels rond jouw nek, een warme lentezon en ik die zachtjes door je haren streel. Ik, de wind, die jouw waarheid fluistert, jouw armen begeleidt. De tekening vormt de toekomst in ons verleden.

De schaduw verdwijnt aan mijn horizon.
Ik word windstil.

19:49 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |