14-06-06

Alles vinden




Nergens teruggevonden worden ...

Ik weet niet of jullie het gevoel kennen. Het is ook niet zo makkelijk te omschrijven. Soms vertel ik aan iedereen die toevallig luistert - en meestal ben ik dan de enige - hoe ik alles gevonden heb. En daar zit meteen het knelpunt. Want 'Lief en leed' zegt het zelf.

Het mooie is dat volmaaktheid een bestaande illusie is, eentje die je dierbaar in je armen sluit, eentje die je wakker houdt, eentje die je buik verkrampt. Het mooie is dat contrasten zo duidelijk bestaan, zo dicht bij die perfectie, dat het jammer is om ook aan de schaduwzijde te moeten weerstaan. Een opoffering maakt iedereen wel eens, maar meerdere tezelfdertijd? Hoeveel doen er dat?

Ook nu zit ik waarschijnlijk in een eigen roze wereld te ijlen, of is de verstikkende hitte een bewust bestaan en koorts slechts een bijkomende vervorming? Ik weet dat situaties soms onoplosbaar zijn, dat een gulden middenweg kiezen tot nergens toe leidt.
En toch, ergens ben ik bereid te kiezen voor een ondergang. Een pijnlijke ondergang in alle opzichten. Ik vergis mij niet vaak - ergens hoop ik nog steeds op die troostende gedacht - en nooit als ik mijn vergissingen niet onder ogen kom. Misschien juist daarom (h)erken ik ze nu wel.

Hoe perfectie naar een buitenwereld toe soms een mantel vormt ...

Even ben ik sprakeloos en het uur volgt de tijd. Wakker worden doe ik morgen wel. Het is best, die zekere vorm van spijt die mijn hart betuigen kan. Ondanks mijn angst ben ik trots op het verleden dat in mijn hart geborgen ligt.
Of hoe ooit angst om gezien te worden de schaduw overwint.

Slaapwel allemaal.

23:14 Gepost door Dafke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

zal ik je een slaapwelkus toeblazen?
x

Gepost door: ac | 14-06-06

Slaapwel.. en blijf nog maar even in die roes hangen. Wakker worden kan je altijd nog.

Gepost door: kleintje | 15-06-06

mss is het beter te begrijpen voordat je in je bed moet... Vanavond nog es proberen... ;o)

Gepost door: Anne | 15-06-06

Het mooie is dat volmaaktheid maakt dat een opoffering niet als een opoffering voelt. Bij momenten vermoed je dat je bezig bent met een opoffering. Maar echte volmaaktheid zorgt dat die gedachte voorbij vliegt voor ze de tijd heeft gehad zich echt in te nestelen. Denk ik, vermoed ik. What do I know, ik ben doodmoe en offer me constant op voor mijn kind!


Hm, hier klopt iets niet...

Gepost door: AV | 15-06-06

tja Je schrijven doet me even nadenken. Uit mijn overtuiging is de perceptie van de buitenwereld één grote illusie die door elke waarnemer anders wordt ervaren, de relativiteit is overal aanwezig en toch snappen we ze niet. Perfectie is geen realiteit maar een doel op zich dat nooit bereikt kan worden - perfectie is dus een 'onderweg zijn' als je wil.

Een gedachte aan het verleden is een gevoel van melancholie, heimwee naar vervlogen tijden misschien of een sluimering in je bewustzijn bij een stil moment. De neus met de wind mee en een geest zonder melancholie is een gevangene in zen eigen 'doellustigheid' - waarom niet even stilstaan dan? Ik doe het elke avond als de avondzon een rode gloed afgeeft...mensen zouden me als raar of gek verklaren :-) maar ik ben er gelukkiger door!

Grtz

Gepost door: Cyperken | 21-06-06

De commentaren zijn gesloten.